Z Warszawy do Moskwy leci się cztery godziny, a wraca w dwadzieścia minut.
Jednak tak naprawdę wyjeżdża się nie do innej, ale INNYCH stref czasowych. Najstarsze pamiętają średniowiecze, niektóre obszary godnie reprezentują wiek XXI, a wielka cześć utknęła w epoce komunizmu. Ja na początek trafiam do strefy lat 60.
Lotnisko Szeremietiewo musiało wyglądało tak samo 41 lat temu, kiedy lądował na nim mój tata. Teraz mnie ta podróż przypadła w udziale. Z wizą i paszportem udaję się do okienka, w którym z hukiem pieczętują moją bladą dwudniową podróż. Spasiba.
Podróż do centrum Moskwy pociągiem Aeroekspress trwa 30 minut i kosztuje 300 rubli czyli niecałe 30 złotych. Ta część podróży wydała mi się łatwa, bo na całym lotnisku oraz peronie kolejowym widnieją napisy po angielsku i naprawdę łatwo się tam poruszać. Kierunek jeden – centrum, stacja Belorysskaya. Ja miałam to szczęście, że z dworca odebrała mnie Katya, Rosjanka, którą od dwóch lat znam jedynie z maili i telefonów. Gdyby nie jej pomoc, pewnie nie zobaczyłambym tak wiele w jedno popołudnie. Już samo poruszanie się po mieście bez znajomości cyrylicy może być utrudnieniem. Dla mnie było. Szybko się orientuję, że Katya w ramach gościnności zaplanowała intensywną wycieczkę po mieście. I rzeczywiście od 16h30 do północy wozi mnie po mieście i pokazuje to co najlepsze. „To zwykła gościnność” mówi i informuje dwunastoletniego syna, że wróci późno. Wsiadamy do jej samochodu i ruszamy w przejażdżkę.
Najpierw przejeżdżamy koło
siedmiu sióstr Stalina , a więc siedmiu bliźniaczych budynków naszego Pałacu Kultury. Dwa z nich to bloki mieszkalne(!), najczęściej zamieszkiwane przez urzędników państwowych, dwa z nich to hotele, jeszcze Uniwersytet, i dwa ministerstwa. Robią wrażenie. Nasza samochodowa wycieczka zależy w dużej mierze od korków. Moskwa jest okrutnie zakorkowanym miastem. W zasadzie nikt nie jest w stanie oszacować ile czasu może zająć przejechanie z jednego do drugiego miejsca, bo w korku można utknąć i nie ruszyć się o milimetr godzinami. Nim gdziekolwiek się ruszamy, Katya sprawdza w swoim telefonie w pierwszej kolejności „korkową mapę”, która mówi nam, których miejsc unikać. Dzięki takiej mapie udało się nam usiąść na kawie, bo wszystkie trasy w pobliży były czerwone = zakorkowane. Dopiero koło 20-tej ruszamy w kierunki Kremla, mijając siedzibę KGB. Ciężko o miejsce do parkowania. „Mogłabym zaparkować gdziekolwiek, potem dostałabym mandat i musiałabym dać łapówkę. To normalne, ale nie lubię tego robić.” Kręcąc się po mieście cudem trafiamy na najbardziej niesamowity sklep spożywczy, jaki kiedykolwiek widziałam. Wspominał mi o nim znajomy z pracy, ale nie sądziłam, że będę miała tyle szczęścia aby go odnaleźć. A jednak. Zobaczcie sami:
Sam
Plac Czerwony wydaje się jakby namalowany. Monumentalne budynki znane mi jedynie ze zdjęć były kilka metrów ode mnie, ale czy ja je na pewno widziałam? Dobrze, że uchwyciłam coś na zdjęciach, choć było mi tak zimno, że wahałam się czy je zrobić. Mauzoleum Lenina zamknięte. Późną porą mało który gospodarz przyjmuje niezapowiedzianych gości. Dalej Kreml, muzeum historii, cerkiew, przed która znajduje się
Pomnik Minina i Pożarskiego.
- Wiesz co to za pomnik? – pyta mnie nieco zmieszana Katya – To na cześć wygnania Polaków w czasie Wielkiej Smuty.
- No cóż, wróciłam z powrotem! – śmieję się.
Mauzoleum Lenina
„Moskwa a Rosja to dwa różne światy, chciałabym ci pokazać tą prawdziwą Rosję” – powiedziała mi Katya. Ale na to w jeden wieczór nie ma czasu. Rosjanie wydali mi się bardzo gościnni i mili. Mają bardzo różnorodne rysy, niektórzy niemal skośnoocy albo nieco mongolscy? 10 milionowe miasto (Warszawa ma niecałe dwa miliony mieszkańców) musi w jakimś stopniu odzwierciedlać różnorodność tego ogromnego państwa. Nie wiem czy potrafię nawet to ogarnąć wyobraźnią.
- A masz jakieś plany na wakacje? – pytam
- Zimą zwykle jeżdżę na snowboard. Choć w tym roku kupiłam samochód, to nigdzie nie jadę.
- A gdzie jeździsz zazwyczaj na ten snowboard?
- U nas w góry
- Daleko to? - dopytuję
- Nie tak daleko. Może nieco ponad 2000 kilometrów.
Potem dowiaduję się, że najlepszym resortem narciarskim jest Kamczatka. Katya ocenia to na 8 godzin samolotem. Podobno niesamowicie drogi, ale usługi też wyjątkowe, łącznie z możliwością zjazdu z samego czubka góry, na który wwozi narciarzy helikopter. Chyba mnie na to na dzień dzisiejszy nie stać :), ale kto by pomyślał!
W tym kraju czuje się brak wolności. Żeby pojechać na wakacje, Katya musi kupić bilet samolotowy, zarezerwować hotel i z tym wszystkim iść do Ambasady a i tak mogą odmówić. My kupujemy tylko bilet. Katya chciałaby pomieszkać trochę w Europie, ale boi się, że się nie odnajdzie.
Jak na króciótki pobyt w Moskwie, widziałam więcej niż myślałam, że mi się uda. Żałuję, że nie miałam okazji wsiąść do metra, podobno niektóre stacje są wyjątkowo piękne. Za to z trudnem zniosłam wszechobecny smród dymu papierosowego. W restauracjach, taksówkach, na dworcach i lotniskach – wszędzie palacze. Dlatego jeszcze bardziej ucieszyłam się na myśl o powrocie do kraju, w którym jest to już zakazane :)
Reszta zdjęć z naszej przejażdżki do waszej dyspozycji:
P.S. Hotel Rossija (zaraz koło Kremla), w którym nocował mój tata przed laty został wyburzony cztery lata temu. Na jego miejsce wstawiono największy billboard jaki widziałam – prawie 6000 m2 (Najpierw
BMW a teraz miejsce zajął Lenovo). Decyzja co ma powstać na miejscu dawnego hotelu ciągle nie podjęta.
